نکاتی درموردآمادگیروانی قبل ازبیهوشی وجراحی کودکان ونوجوانان

آماده کردن فرزندتان:

وقتی قرار است فرزندتان یک عمل جراحی انجام دهد، سوالات زیادی برایتان پیش میآید که خیلی از آنها درمورد بیهوشی است. دوست دارید بدانید که فرزندتان حین عمل درد خواهد کشید یا نه، میفهمد حین عمل چه اتفاقاتی برای او میافتد، اگر حین عمل بیدار شود و بترسد چه میشود و یا اگر بعد از عمل حالش خوب نبود چه.اینکه فرزندتان بیهوش خواهد شد و حس همه بدنش را از دست میدهد مسئلهای نگرانکننده است مخصوصاً اینکه برای سلامت فرزندتان به شخص دیگری اعتماد کردهاید. اما جای نگرانی نیست چون این روزها بیهوشی کاملاً ایمن است و برخلاف بیهوشیهای قدیم که پزشکان جز اتر و گوشی پزشکی چیزی استفاده نمیکردند، بیهوشی جدید در بیمارستانها و مراکز جراحی توسط متخصصین بسیار کارآمد که از انواع و اقسام داروها و تجهیزات استفاده میکنند انجام میشود.چه عمل جراحی فرزندتان عملی جزئی باشد که نیاز به بستری شدن دربیمارستان نداشته باشد و چه عملی جدی که نیاز به ریکاوری در بیمارستان را داشته باشد، خیلی مهم است که حامی خوبی برای فرزندتان باشد. هرچه آمادهتر و آرامتر باشید و به جراحی و بیهوشی اطمینان بیشتری داشته باشید، این تجربه هم برای شما و هم فرزندتان سادهتر خواهد شد

فرزندتان از چه خواهد ترسید:

سن و سطح رشد فرزندتان نقش مهمی در این مسئله دارد که چه چیز در بیهوشی ممکن است برای او وحشتآور باشد. بعضی از بچهها مخصوصاً بچههای خردسال، از اینکه باید از والدینشان جدا شوند واهمه دارند. به همین دلیل حضور پدرومادر در اتاق بیهوشی تا زمانیکه کاملاً بیهوش شوند باعث میشود احساس امنیت و اطمینان بیشتری داشته باشند. اما بچههای بزرگتر، ترسهای پیچیدهتری ممکن است داشته باشند: قرارگرفتن بدنشان در معرض جراحی، بریدن و بخیه زدن بدنشان، بیدار شدن موقع جراحی، از دست دادن کنترل، درد بعد از جراحی و حتی مرگ.یکی از نگرانیهای اصلی بچهها، چه کوچک باشند و چه بزرگ، این است که آیا سوزن در بدنشان فرو میرود و اگر اینطور است آیا درد دارد یا نه. میتوان برای از بین بردن درد آمپول، نوعی کرم موضعی مخصوص بیهوشی روی ناحیه مورد نظر مالید. اینکار معمولاً ترس از آمپول را در بیمار کاهش میدهد. و برحسب نوع جراحی و بیهوشی، در بسیاری از موارد بچهها میتوانند برای ریلکس شدن و خوابآلود شدن قبل از بیهوشی کامل و رفتن به اتاق جراحی از داروهای مخصوص استفاده کنند.

حرف زدن با فرزندتان درمورد بیهوشی:

اگر قبل از انجام بیهوشی و جراحی با فرزندتان درمورد آنچه که پیش خواهد آمد حرف بزنید به او کمک خواهید کرد با استرس و عدماطمینان خود کنار بیاید. در زیر به چند نکته مهم در این زمینه اشاره میکنیم: به فرزندتان اطمینان دهید که شما در یک اتاق نزدیک اتاق جراحی خواهید ماند و وقتی میخواهد از بیهوشی بیرون بیاید هم نزدیک او خواهید بود. همچنین میتوانید قبل که به بیهوشی کامل برود، کنار او بنشینید. دراین مورد حتماً با متخصص بیهوشی مشورت کنید. به فرزندتان توضیح دهید که خیلی زود به خانه برخواهد گشت. درصورتیکه بعد از عمل نیاز به بستری شدن کودک وجود داشته باشد هم به او اطمینان دهید که باز جای نگرانی نیست چون یکی از والدین میتوانند کنار او در اتاقش بمانند.

- اطلاعاتی مناسب با سن و سطح رشد فرزندتان در اختیار او قرار دهید.مثلاً درمورد 1 کمسنتر، اطلاعات کمتر بهتر از اطلاعات زیاد است. این به این معنی نیست که به او دروغ بگویید، منظور این است که فقط اطلاعات کافی و مناسب با سن او را در اختیارش قرار دهید. ارائه توضیحات پر از جزئیات ممکن است این تجربه را برای او وحشتآورتر کند. البته کودکان مختلف با هم متفاوت هستند.

مثلاً میتوانید بگویید، "دکتر متخصص به تو یک دارو میدهد که باعث میشود بخوابی تا موقعی که عملت میکنند دردی احساس نکنی".
یا میتوانید برای او توضیح دهید که تنها کاری که لازم است انجام دهد این است که نفس بکشد (اگر تحت بیهوشی عمومی قرار بگیرد یا بااستفاده از ماسک عمل نشسته انجام دهد). در بسیاری از موارد، IV، لولههای تنفس و مانیتورها بعد از بیهوش شدن کودک آورده میشوند و قبل از بهوش آمدن او هم برداشته میشوند به همین دلیل نمیدانند که کارهای ترسناک دیگری هم قرار است روی آنها انجام شود.اما به کودکان بزرگتر و نوجوانان باید اطمینان داده شود که حین عمل بهوش نمیآیند.
- از بکار بردن زبان وحشتآور خودداری کنید.بعنوان مثال، نباید بگویید، "آنها به تو گاز میدهند" یا "تو را به خواب میبرند". ممکن است کودک این گاز را با گاز سمی و خطرناکی که میتواند موجب مرگ شود اشتباه بگیرد و بهجای اینکه بگویید تورا به خواب میفرستند میتوانید بگویید "تو یک چرت کوتاه میزنی". همچنین اگر فرزندتان از آمپول یا سوزن واهمه دارد یا با پزشکان همراهی نکرد نباید به هیچ وجه به او بگویید که به او آمپول خواهند زد یا موقع عملش از سوزن استفاده میکنند.
- سوالات او را صادقانه پاسخ دهید.اگر قادر به پاسخگویی به سوالی نیستید، حتماً به کودک اطمینان دهید که از پزشکش خواهید پرسید.توضیح دهید که بیهوشی باعث میشود هیچ دردی موقع عمل احساس نکند.
- برای کودک توضیح دهید که ممکن است بعد از بیهوشی کمی درد احساس کند اما دکترها برای از بین دردش به او دارو خواهند داد.بعد از عمل سعی کنند که شجاع باشند یا با وجود درد صدایشان درنیاید. برای او توضیح دهید که باید هر دردی که دارد را به دکترش بگوید .
- برای کودک توضیح دهید که کاملاً طبیعی است که بعد از عمل یک حس خاص و عجیب داشته باشد.بااینکه این تجربه برای افراد مختلف متفاوت است اما ممکن است کودک بعد از بیهوشی احساس سردرگمی، سرما، حالتتهوع، ترس، نگرانی یا حتی ناراحتی کند. همه اینها کاملاً طبیعی هستند. میتوانید به فرزندتان بگویید، "وقتی بیدار میشوی یک حس خندهداری داری اما اشکالی ندارد. خیلی زود این حس از بین میرود."
- اطمینان یابید که هرچه که به فرزندتان میگویید با حرفهایی که دکتر به شما گفته است، همخوان باشد.اطلاعات غلط به فرزندتان ندهید چون اگر اتفاقی غیر از آنچه که برای کودکتانتوضیح دادهایدبیفتد، باعث میشودکه کودک حسابی بترسد.

آرامش خود را حفظ کنید:

وقتی میخواهید درمورد بیمارستان و عمل جراحی با فرزندتان حرف بزنید، یادتان باشد که از اشارات غیرکلامی برای اطمینان بیشتر فرزندتان استفاده کنید: تُن صدایتان، حالت چهره، حرکات وزبانانداممیتوانندپیامآورانقدرتمندیباشند. اگربهنظربرسدکهترسیدهاید،فرزندتانهمباوجودحرفهاییکهبرایتوضیحدادنمسائلبهاومیزنید، خواهد ترسید. به همین دلیل خیلی مهم است که سعی کنید به هیچ وجه گریه نکنید یا قبل و بعد از عمل جلو کودکتان احساسی نشوید. اگر فکر میکنید باید احساساتتان را تخلیه کنید، حتماً از اتاقی که فرزندتان در آن است بیرون بروید تا فرزندتان شما را نبیند.
اگر آرامش، قوی و آرامشبخش باشید، تجربه عمل چه برای شما و چه فرزندتان بسیار سادهتر خواهد شد.

بیهوشی و جراحی - چه وقت و چگونه باید فرزند خود را مطلع سازم؟

تصور کودکان از سلامتی و بیماری و همچنین چگونگی عملکرد بدن انسان به سن و میزان رشد وی بستگی دارد. حتی ترسهای پزشکی با رشد کودک ارتباط دارد و با ترسهای عمومی معمول در سنهای مختلف مقارن است. واکنشهای فردی کودکان به وضعیتهای خاص علاوه بر تجربیات گذشته خدمات درمانی، به دیدگاههای والدین و واکنشهای آنها و همچنین تاثیرات فرهنگی بستگی دارد.کودکی که برای بستری شدن در بیمارستان آماده میشود معمولا بهتر از کودکی که آماده نشده است، تجربه بستری شدن را پشت سر میگذارد. اطلاعات میتواند در کاهش سطح استرس مفید باشد و به کودک کمک کند تا به احساس امنیت برسد.نیاز کودکان به اطلاعات با بیشتر شدن سن تغییر میکند. اینکه اطلاعات با صداقت و با زبان مناسب سن کودک در اختیار وی قرار بگیرد بسیار اهمیت دارد. همچنین اینکه میزان اطلاعات مناسب باشد و در بهترین زمان ارائه شود نیز از اهمیت خاصی برخوردار است. یک فرصت خوب برای ارائه این اطلاعات زمانی است که کودک به اندازه کافی استراحت داشته است، آرام و راحت است، یا وقتی که برای دانستن این اطلاعات کنجکاوی و علاقه نشان میدهد. به سوالات، حالات صورت و سایر نشانههایی که احساسات و نیازهای کودک را نشان می دهد، توجه کنید.کودکانی که از قبل تجربه بستری شدن در بیمارستان را دارند نیز از این ترس مستثنی نیستند. بر عکس، امکان دارد تجربه قبلی میزان اضطراب را افزایش دهد زیرا کودک میداند که چه چیزی انتظار او را میکشد. بنابراین اهمیت دارد که حتی این بیماران نیز همان اطلاعاتی را دریافت کنند که کودکی که برای اولین بار آماده میشود نیز دریافت میکند.برای کودکان مشکل است که پیشبینی کنند چگونه به وضعیت استرسآور جدید واکنش نشان میدهند. برای آسان کردن روند آمادگی، گفتگو درباره احساس یا واکنشی که در شرایط مختلف میتوانند داشته باشند مفید خواهد بود- آنها را مجاب کنید که واکنشها مجاز هستند!به کودک خود بگویید که هیچ سوالی "مسخره" یا اشتباه نیست. اگر نمیتوانید به همه سوالات آنها پاسخ دهید- کودک خود را تشویق کنید تا نگرانی و سوال خود را بنویسد یا آن را نقاشی کند و آن را با خود به بیمارستان ببرید.نه تنها اینکه کودک شما بتواند اطلاعات دریافت کند بسیار اهمیت دارد- بلکه اینکه این اطلاعات چه وقت در اختیار کودک شما قرار گیرد نیز بسیار مهم است. هر چه کودک کم سن و سالتر باشد، فاصله بین آمادهسازی و روند اصلی عمل یا آزمایش باید کمتر باشد. کودکان از دامنه وسیع توجه برخوردار نیستند. بسیار اهمیت دارد که اطلاعات را به مقدار مناسب و به طور مداوم در اختیار آنها قرار دهید.بخشهای بعدی حاوی 1 درباره چگونگی مطلع ساختن کودکان با سنهای مختلف است. به یاد داشته باشید که اینها فقط توصیه هستند. امکان دارد لازم باشد این راهنماییها برای هماهنگی با سطح رشد هر کودک و وضعیت پزشکی وی تغییر کند.

کودکان تا سه سالگی:

والدین کودکان خردسالی که برای بیهوشی آماده میشوند اغلب مضطربترین افراد هستند. این کاملا طبیعی است. به یاد داشته باشید که کودکان خردسال نیز، تا دو ماهگی، معمولا میتوانند از والدین جدا شوند و توسط افرادی که مراقب آنها هستند آرام شوند. بین هشت ماهگی تا دو سالگی، کودکان در دوره بروز ترس از غریبهها هستند. حضور والدین و روشهای معمول باعث ایجاد احساس امنیت در فرزند شما خواهد شد. معمولا شرحی کوتاه و ساده درباره اتفاقی که قرار است رخ دهد برای این گروه سنی کفایت میکند. از توضیحات پر جزئیات درباره اینکه اعضای مختلف بدن به چه شکلی هستند و چه عملی قرار است برای وی انجام شود خودداری نمایید- کودکان خردسال معمولا چنین جزییاتی را درک نمیکنند. در عوض، برای مثال، داستانی درباره عروسکی که بیمار شده است و باید به بیمارستان برود را برای آنها تعریف کنید. با عروسک مثال بیاورید و سپس همان مواردی را که امکان دارد برای آنها اتفاق بیافتد را شرح دهید. کودکان زیر سه سال درک دقیقی از زمان ندارند و نباید از مدت زمان خیلی پیشتر در معرض این اطلاعات قرار بگیرند. برای کودکانی که میتوانند به صورت شفاهی و با لغات ارتباط برقرار کنند، میتوان اطلاعات را در همان روز یا روز قبل از مراجعه به بیمارستان در اختیار آنها قرار داد.

کودکان پیش دبستانی و کودکان خردسال مدرسهای، 6-3 سال:

کودکان پیش دبستانی در دنیایی پر از رویا و تخیل زندگی میکنند. تفکرات آنها میتواند رویدادها را با هم ترکیب کند و به هم ارتباط دهد و امکان دارد علت و معلول را از هم تشخیص ندهد، که میتواند بر نحوه تفسیر و تجربه بیماری آنها تاثیر بگذارد و گیجکننده باشد. امکان دارد آنها در تشخیص واقعیات درونی و بیرونی مشکل داشته باشند. برای مثال، امکان دارد درد به عنوان موردی مرتبط با رویدادی خارجی تجربه شود.اطلاعاتی که در اختیار کودکان پیش دبستانی قرار میگیرد باید کوتاه و ساده باشد. آنها از طریق بازی یاد میگیرند، که این نوع برقراری ارتباط را پسندیده میکند. امکان دارد آنها اغلب با برقراری ارتباط با احساسات یک عروسک راحتتر باشند تا احساسات خودشان، بنابراین یک عروسک و "کیف دکتر" وسایل کمکی خوبی هستند. اطلاعات در رابطه با عروسک گفته میشود و در همین حال کودک در این روند سهیم میشود به صورتیکه میفهمد همین موارد برای او نیز اعمال خواهد شد.کودکان پیش دبستانی برداشتها و اندیشه موقتی دارند. بنابراین اطلاعات باید طی چندین روز مطرح شوند، مثلا طی یک هفته، تا در اینصورت جزئیات طی یک یا دو روز پیش از انجام آزمایش یا عمل در اختیار آنها قرار گیرد. ترس از ناشناختهها، از جمله روحها، دیوها و ماسکهای ترسناک، تا رسیدن به سن مدرسه معمول است. امکان دارد کودکان هنگام روبرو شدن با کارکنان بیمارستان که کلاه و گاهی ماسکهای جراحی دارند، از روی ترس واکنش نشان دهند.

کودکان 12-6 ساله:

از دوره اشتغال فکری قبلی به دنیای رویاها، کودکان مدرسهای شروع به جدا کردن دنیای خیال از واقعیت میکنند. بدن به اعضای تشکیل دهنده تقسیم میشوند. ساختار میتواند از عملکرد جدا شود. در این سن، کودکان میتوانند بفهمند که بیماری میتواند علاوه بر شوکهای خارجی به دلایل داخلی نیز ایجاد شوند. بیمار بودن نتیجه طلسمهای جادویی یا مجازات نیست، بلکه میتواند توسط عواملی مانند باکتری و ویروس توجیه شود. با این حال، در شرایط بسیار اضطرابآور، باز "تفسیرهای جادویی" روی خواهد داد.آگاهی از بدن مشخصتر از قبل خواهد بود. امکان دارد اعمال یا درمانها به عنوان قطع کردن یا بریدن اعضا تلقی شوند و ممکن است نگرانیهایی در رابطه با ایجاد تغییر در بدن وجود داشته باشد. درست مانند کودکان کم سن و سالتر، بسیار اهمیت دارد که توضیح کافی درباره عضوی از بدن که درگیر این عمل است ارائه شود.ممکن است کودکان این رده سنی توسط تجهیزات فنی که در محیط اتاق عمل مشاهده میکنند مرعوب شوند. همچنین در همین رده سنی است که نگرانی یا ترس از مرگ ایجاد میشود. خواب و مرگ با هم مرتبط تلقی میشوند و قابل درک است که بسیاری از کودکان از اینکه پس از بیهوشی بیدار نشوند میترسند.کودکان در این رده سنی میتوانند احساسات خود را به زبان بیاورند. آنها میتوانند دلایل آزمایش و پیامدهای آن را درک کنند. در مقایسه با کودکان کم سن و سالتر، آنها معمولا علاقه بیشتری به اتفاقی که در حال رخ دادن است نشان میدهند، و اطلاعات باید از سوالات آنها نشات بگیرد. اطلاعات ارائه شده توسط بازی با عروسک میتواند کودکانه به نظر بیاید، در عوض از عروسکها باید به عنوان اشیاء آموزشی استفاده شود. با این حال عکسها و نقاشیها برای کمک به اظهار نظرات و نگرانیهای آنها به کار برده میشوند.

نوجوانان/ افراد بالغ:

نوجوانی دورهای پر هیجان است، که تغییرات جسمی و روحی مهمی را به همراه دارد. نگرانی از "عادی" نبودن، رشد نکردن یا نداشتن ظاهر قابل قبول بسیار معمول است. نوجوانان معمولا نگران کنترل داشتن بر بدن خود هستند. تغییراتی که در بدن آنها ایجاد میشود یا به وابسته بودن به کمک به واسطه یک بیماری میتواند به عنوان تجاوز به تمامیت آنها به شمار رود.نوجوانان در اکثر موارد گرایش دارند تا خود را به عنوان کانون توجه ببینند. امکان دارد شرایطی که در حال تجربه کردن آن هستند را کاملا منحصر به فرد تلقی کنند و متوجه نباشند که هر فردی میتواند با آنچه که آنها احساس خواهند کرد همدردی کند. بلوغ زمان آزادی و تمایل برای تصمیمگیری شخصی است. ممکن است نوجوانان نیاز شدیدی به خلوت و محیط خصوصی داشته باشند و امکان دارد تمامیت خود را به طور آشکار با حفظ فاصله از محیط پیرامون خود نشان دهند.نوجوانان اغلب آرزو میکنند تا تقریباً برابر با بزرگسالان در نظر گرفته شوند. اطلاعات باید تقریباً مانند یک بزرگسال در اختیار آنها قرار بگیرد. ممکن است نوجوانان درک کافی از بیولوژی داشته باشند تا بتوانند بفهمند که اندامها و بدن چطور عمل میکند، و همچنین میتوانند به صورت انتزاعی فکر کنند، و از اطلاعات ارائه شده نتیجهگیری نموده و پیامدهای اعمال برنامهریزی شده را برآورد نمایند. بنابراین فقط علاقه دارند، و ممکن است مایل باشند در زمینه علت انجام آزمایشات یا درمانهای خاص و نتیجه آنها اطلاعاتی بدست آورند. نوجوانان باید مورد تشویق قرار بگیرند تا سوال بپرسند و در بحثها، تصمیمگیریها و برنامهها شرکت کنند. اطلاعات باید از مدتی قبل در اختیار آنها قرار بگیرد تا امکان عکسالعمل و تعمق برای آنها وجود داشته باشد. نزد فرزند نوجوان خود بر اهمیت نوشتن سوالات و نگرانیها و آوردن آنها به بیمارستان تاکید نمایید.در این رده سنی، اغلب نگرانیهایی در رابطه با بیدار شدن طی آزمایش یا عمل، یا بیدار نشدن پس از بیهوشی وجود دارد. همچنین نگرانیهایی درباره "عدم تسلط"، از دست دادن کنترل، اظهاراتی که موجب خجالت میشود یا از دست دادن کنترل مثانه یا رودهها وجود دارد.

oکتابهایی برای والدین/ سرپرستان

oکتابهایی برای کودکان

بیهوشی و جراحی - پرهیز غذایی:

برای حفظ ایمنی فرزند شما بسیار اهمیت دارد که از دستورالعملهای فردی پرهیز غذایی که دریافت میکنید، پیروی نمایید. این کار به دلیل خطر استفراغ کردن به هنگام بیهوشی صورت میگیرد که میتواند باعث مشکلات حاد مجرای تنفسی گردد. دستورالعملهای پرهیز غذایی پیش از بیهوشی برای غذاها و نوشیدنیهای مختلف متفاوت است که این موضوع به سرعت تخلیه شدن آنها از معده بستگی دارد. مایعات معمولا سریعتر از غذاهای جامد از معده خارج میشوند. لطفاً توجه کنید که حتی انواع مختلف مایعات نیز به زمانهای متفاوتی برای پرهیز غذایی نیاز دارند. برای مثال، آب پرتقال، ماست رقیق و نوشیدنیهای غیر الکلی گازدار نسبت به آب، آب سیب و قهوه به زمان بیشتری نیاز دارند. شیر مادر و جایگزینهای شیر در مکانی بین مایعات و غذاهای جامد قرار دارند. اگر موردی را به خوبی متوجه نمیشوید، برای مطرح کردن سوالات خود با بخش اطفال بیمارستان فرزند خود تماس بگیرید.

بیهوشی و جراحی - در بخش جراحی:

پس از ورود به بخش جراحی، یکی از والدین یا بزرگسالان همراه میتواند وارد اتاق عمل شود. از فرد همراه خواسته میشود تا یک روپوش، کلاه و پوشش کفش بپوشد. کودک از روی برانکار به میز جراحی چرخدار منتقل میشود که بعدا میتوان آن را به اتاق عمل منتقل نمود. هنگام آمادهسازی برای اعمال بیهوشی، والدین یا بزرگسالان همراه میتوانند روی چهارپایه کنار بیمار بنشینند. وقتی داروی بیهوشی وارد بدن شد، بیمار به سرعت به خواب فرو میرود. وقتی بیمار به خواب رفت، افراد همراه با همراهی کارکنان به بیرون از اتاق عمل و به نزدیکترین اتاق انتظار راهنمایی میشود. بسیاری از والدین تاثیر سریع داروی بیهوشی و از سوی دیگر ترک کردن فرزندشان را وحشتناک و مشکل مییابند. در این شرایط به یاد آوردن این موضوع که کارکنان به عنوان اولین اولویت همیشه مراقب ایمنی فرزند شما هستند، مفید خواهد بود. طی مدت بیهوشی، فرزند شما تحت نظارت کارکنان ماهر و تجهیزات ویژه نظارتی قرار دارد.

بیهوشی و جراحی - آمادگی برای بیهوشی:

وضعیت کنونی سلامت فرزند شما اهمیت زیادی در رابطه با بیهوشی دارد. بنابراین کارکنان بخش بیهوشی وقتی شما را ملاقات میکنند چند سوال از شما خواهند پرسید. اگر از قبل راجع به موارد زیر فکر کرده باشید، بسیار مفید خواهد بود:

سوالات عمومی:

• بیماریهای قبلی و کنونی
• حساسیتها
• داروهای کنونی و اخیر (طی یک ماه گذشته)
• داروهای هوشبری قبلی و هرگونه شکایت درباره بیهوشی
• خویشاوندانی که مشکلات مربوط به بیهوشی داشتهاند
• وزن کنونی
• دندانهای لق
• حالت تهوع به هنگام حرکت با وسایل نقلیه

سوالات اضافی برای نوجوانان:

در صورتیکه فرزند شما مشکلاتی در سیستم تنفسی داشته یا دارد، مانند سینه پهلو، بیماری بخش فوقانی دستگاه تنفسی (سرماخوردگی یا آنفلونزا)، خروسک، التهاب لوزه یا سیاه سرفه، به طور ویژه به یاد داشته باشید که کارکنان بخش بیهوشی را مطلع سازید. حتی سرماخوردگیهای معمولی را از یاد نبرید- این موارد هم میتوانند مشکلاتی در ارتباط با بیهوشی ایجاد نمایند. نشانههای این مشکلات عبارتند از تب، سرفه، مشکل تنفسی، احتقان و زکام (بینی دارای ترشح). این نوع بیماری میتواند خطر مشکلات ناشی از بیهوشی را افزایش دهد، دوره بستری بودن در بیمارستان را طولانی کند یا باعث به تاخیر افتادن عمل جراحی شود.

همچنین بسیار اهمیت دارد که بگویید فرزند شما مستعد حالت تهوع و استفراغ است، مثلا وقتی در ماشین هستید (حالت تهوع به هنگام حرکت با وسایل نقلیه).

اتاق ریکاوری:

وقتی جراحی به پایان رسید، بیمار به اتاق ریکاوری بعد از عمل جراحی انتقال مییابد. جراح مسئول معمولا برای ارائه اطلاعات درباره جراحی وارد این اتاق میشود. بنابراین، مفید خواهد بود که شما در زمان پیش بینی شده برای پایان جراحی در اتاق انتظار حضور داشته باشید. کارکنان به اتاق انتظار میآیند تا شما را به اتاق ریکاوری ببرند.

اتاق ریکاوری، اتاق بزرگی است که فضای کافی برای حضور چندین کودک با اندازه بدنی و سنهای مختلف را دارد. امکان حضور هر دو ولیوجود دارد. برادران و خواهران مجاز به ورود نیستند. نه کودکان و نه بزرگسالان مجاز به خوردن یا آشامیدن در اتاق ریکاوری نیستند، زیرا این کار میتواند برای کودکانی که پرهیز غذایی دارند آزاردهنده باشد.

تلفنهای همراه میتوانند در عملکرد تجهیزات پزشکی و فنی اختلال ایجادنمایند و همچنین میتواند برای کودکی که از بیهوشی خارج میشود آزاردهنده باشد، به همین دلیل از شما میخواهیم تا آنها را در اتاق ریکاوری خاموش نمایید.

بعضی از کودکان ناراحت هستند و نیاز به دلداری دارند اما اکثریت کودکان پس از بیهوشی خسته هستند و بهترین کار آن است که خودشان به طور طبیعی بیدار شوند. همه بیماران از طریق ماسکی که نزدیک صورتشان قرار داده میشود اکسیژن مکمل دریافت میکنند. تنفس، نبض و اشباع اکسیژن از آن دسته عواملی هستند که باید به دقت مورد نظارت و کنترل باشند.

عکسالعملهای نامساعد احتمالی کودکان به بیهوشی و جراحی به شدت به خصوصیات هر فرد بستگی دارد. طی مدت بیهوشی و پس از آن تلاشهای زیادی برای جلوگیری از کاستن هرگونه عوارض جانبی احتمالی صورت میگیرد. علیرغم این تلاشها، امکان بروز موارد زیر وجود دارد:

• خستگی و منگی
• حالت تهوع و استفراغ
• گلودرد
• سرفه

بیهوشی عمومی:

بیهوشی عمومی بسیار معمول است و بدین معناست که بیمار به خواب عمیقی فرو میرود و مسکن درد دریافت میکند. اعمال این نوع بیهوشی معمولا با تزریق داروی بیهوشی در سیاهرگ یا تنفس ماده بیهوشی از طریق یک ماسک صورت میگیرد. بیهوشی از طریق ورود مداوم گاز یا تزریق سیاهرگی، به همراه داروهای مسکن حفظ میشود.

منابع:Bishofberger, E., Dahlquist, G., Edwinsson-Månsson, M., Tingberg, B. &Ygge, B. (2004).Barnet i vården. Stockholm: Liber. Tamm, M. (2004) Barn ochrädsla. Lund: Studentlitteratur

تهیه کننده: فریبا ستوده کارشناس پرستاری- بهاراحمدلو

.

برچسبها: بچه های اکستروفی, اکستروفی میتروفانوف, اکستروفی مثانه ازدواج, انجمن رسمی اکستروفی مثانه, اکستروفی مثانه درمان